Blog van Gerard Vonk

Dit is de blog van Gerard. Hij is samen met zijn levenspartner Digna zorgondernemer van Herbergier Piershil. In deze blog nam Gerard de lezer mee in hun belevenissen, zowel in aanloop naar de opening van hun Herbergier als in de periode daarna. Gerards eerste stukje verscheen eind 2012 online, zijn laatste schrijfsel stamt uit juli 2014. Nog altijd leuk om terug te lezen. 



op de valreep

Geplaatst op zondag 6 juli 2014


op de valreep

Kent u de ervaring vlak bij de eindstreep van een lange rit te zijn maar dan gebeurt er plotseling nog van alles? De weg naar Herbergier Piershil kende al veel om-, zij- en sluipwegen maar de dag dat de sleutel het slot in gaat leek nabij! Maar een wegversperring in de vorm van ‘het brandwerend maken van plafonds’ bracht op de valreep toch nog enige vertraging met zich mee waardoor de eerder genoemde data van bouwkundige oplevering (2 juli) en overhandiging van de sleutel (16 juli) uit de agenda zijn geschrapt. Overigens gaven die juli-data ons een oplopende spanningsboog want we zaten nog middenin het rondbreien van de arbeidsovereenkomsten, de aanschaf van interieur en andere organisatorische bezigheden waaronder het maken van offertes voor de gasten die bij ons willen komen. De tijd leek te gaan dringen maar begin juni bleek dat de genoemde data te rooskleurig waren ingezien: aannemer Arno Bouman en zijn team had meer tijd nodig om de plafonds volgens de geldende voorschriften brandwerend te maken. Een vertraging met een kleine maand was het gevolg en nu komen we uit op 28 juli en 19 augustus. En geloof het of niet, het gaf lucht dit keer! De zomervakantie is een lastig in te plannen periode voor veel mensen die weg zijn, niet beschikbaar of bereikbaar zijn.

Ondertussen is het gelukt om met al onze medewerkers tot overeenstemming te komen, de handtekeningen zijn gezet en vanaf 1 september gaat het overgrote deel van het team aan de slag. De ‘finishing touch’ aankleding van de herbergier vraagt nog wat tijd en om creatieve oplossingen. De tuin is al wel in drie weken van een oerwoud omgetoverd tot een begaanbare, open ruimte. De gesprekken met gasten en families zijn in volle gang en heeft geleid tot het de deur uitdoen van offertes. De belangstelling aan de voordeur nam mooie vormen aan en we konden dit goed gebruiken omdat de praktijk is dat contacten, hoe serieus, enthousiast en stevig ook, niet altijd leiden tot het nemen van de stap ‘wonen in een herbergier’. Soms gaat dit gepaard met een mooie, te respecteren ervaring. Bijvoorbeeld omdat de gast (of gast en partner) het niet kunnen, er niet aan toe zijn of dat het niet haalbaar is maar dat er wel gedurende het proces sprake is van een constructieve samenspraak. Helaas gebeurt het ook, niet vaak gelukkig, dat het spaak loopt door het ‘niets meer van je laten horen’ principe. Maar overall is het een zeer leerzame periode op het gebied van omgaan met elkaar en samenwerken. 


vergeet-mij-nietje

Geplaatst op zondag 4 mei 2014


vergeet-mij-nietje

Kent u het verhaal achter het vergeet-mij-nietje? Het lieflijke bloemetje is verbonden aan romantiek en tragiek. Een ridder viel met harnas en al in het water en verdronk maar op het laatste moment gooide hij nog een bosje bloemen naar zijn geliefde met de bijbehorende schreeuw ‘vergeet mij niet’. Welnu, Digna en mijn persoon worden op weg naar de opening van de herbergier dagelijks geconfronteerd met de vraag ‘vergeet-mij-niet’. Of het nu gaat om de toekomstige gasten, personeel of interieur. Het is de tijd van afspraken plannen, regelzaken ter hand nemen, overwegen, afwegen, schakelen, associëren en niet in de laatste plaats besluiten nemen. Wat is er zoal te zien op ons veld vol ‘vergeet-mij-nietjes’?

Gesprekken met familie, betrokkenen en een eerste kennismaking met onze gast(en), het in kaart brengen van de zorgvraag, het maken van een offerte en daarbij het contact met alle geïnteresseerden blijven onderhouden. Daarbij zijn wij teruggekeerd op de ‘markt’ om onze Herbergier te verkopen want door de opgelopen (bouw)vertraging waren we wat uit het zicht geraakt.  

Gesprekken met toekomstige medewerkers in de plaatselijke kroeg, het zoeken naar de juiste personen, het opstellen van arbeidsovereenkomsten, het uitpluizen van de cao, het aanleggen van  personeelsdossiers, het maken van een ‘dienst’rooster en het schrijven van een personeels-regelement.    

De begroting in de gaten houden, het beheersen van de (meer)kosten, het onderhandelen over prijzen, een reserve creëren, de vakantiegelden en pensioenafdracht van 2015 nu al in onze memory opslaan, het volgen van een boekhoudcursus en onze liquiditeitspositie blijven beschouwen.  

Het maken van een risico-inventarisatie en een ontruimingsplan, het volgen van een bmi-training om de brandmelder te kunnen begrijpen en hanteren en daarbij de broodnodige bhv & aed-training op het spoor zien te komen.   

Tja, en dan besluit ik met de belangrijkste niet te vergeten ‘vergeet-mij-nietje’: elkaar! 


'ik wens je veel personeel toe'

Geplaatst op maandag 17 maart 2014


Kent u deze met ironie en cynisme omgeven wens richting de werkgever op het moment dat het aannemen van personeel aan de orde is? In één woord samengevat gaat het hierbij om 'het gedoe' rond personeel over salaris, rooster, verzuim en wandelgangenpraat'. Digna en ik moesten er aan denken na afloop van onze drukbezochte informatieavond over 'werken in een herbergier'. Ruim 60 mensen hadden interesse getoond en reisden af naar 't Hof van Piershil, de kroeg tegenover onze Herbergier. Wij wilden laten weten wie wij zijn, wat wij gaan doen, wat wij van medewerkers verwachten en wat medewerkers van ons kunnen verwachten. Voorop staat dat het andere manier van werken is: een klein team, het kunnen rekenen op elkaar, het elkaar willen aanspreken, het onderschrijven en in praktijk brengen van het open deuren-beleid en het uitvoeren van meerdere functies in één. Het leverde mooie reacties op, zowel mondeling als schriftelijk. De interesse bleek blijvend, sterker nog, 'de zin om' en 'het uitkijken naar' het werken was toegenomen. Kortom, de hoogste tijd om de sollicitatiegesprekken te gaan plannen! Een zowel moeilijke, interessante als ook interessante materie want wie is nu die persoon achter de brief? Daarbij speelt mee dat de medewerker in dienst komt bij ons. Wij kijken naar een team als een plant in de aarde. De formule Herbergier zorgt voor een vruchtbare, voedselrijke en overzichtelijke bodem. Het poten en laten groeien van de plant is daarom kansrijk. Wij zoeken in eerste instantie naar stevige wortels, zeg maar de sterke, creatieve, initiatiefrijke en betrouwbare medewerker. Als we die in handen hebben en in de grond zetten, zal het aangroeien en uitgroeien voor andere en nieuwe medewerkers een peulenschil zijn. Natuurlijk zal er wel eens sprake zijn van wat vervuilde aarde, een dor blaadje en beetje wildgroei maar als we het goed onderhouden en met aandacht omringen zal onze plant vol knoppen, bloemen en kleur in de Voorstraat 20 van Piershil staan. Daarom, wij wensen onze gasten veel en mooi personeel toe!    


'het is bouwkundig een fantastische uitdaging'

Geplaatst op zaterdag 8 februari 2014


Kent u de gedachte en het gevoel dat 'iets'het niet heeft maar dat het bij betrokkenen toch leidt tot de uitspraak dat het een uitdaging is? Het borrelde bij mij op bij de -ondertussen 3e- kick off van Herbergier Piershil. Digna en ik zaten aan tafel met de architect, projectleider, aannemer, liftenbouwer en bouwkundigen om de stand van zaken rond de bouw te bespreken. Buiten was het 10 graden, regende het pijpenstelen en was er meer bagger en modder waar te nemen dan beton. De duur van het project is de vijf jaar al ruim gepasseerd. Vergunningen, eisen voor een Rijksmonument, ambtelijke apparaten, woningstichtingsperikelen, archeologie, trillingen, houtrot en wat al niet meer vertraagden. Het heeft niet geleid tot minder enthousiasme aan tafel, gelet op het gekir en de gedrevenheid die hoorbaar was bij de experts: 'bouwkundig is het een fantastische uitdaging!' Wij kunnen die passie waarderen maar binnensmonds mompelen we toch ook 'het zal wel'. Vooral de aannemer-broers Arno en André Bouman zijn meesters in het vinden van oplossingen voor onvolkomenheden waar je als leek never nooit aan zou denken. Het pand kan nog zo scheef staan, rot vertonen of ongelijkheden hebben, de heren blijven er een nuchtere kijk op hebben en dragen creatieve oplossingen aan. Op de dag dat de openingsceremonie voor Olympische Spelen in Sotsji op de rol stond, gaven zij in woord en daad er blijk van ook voor GOUD te gaan, namelijk het realiseren van een prachtige, opvallende en vertrouwenwekkende Herbergier. Een bijzonderheid, zeg maar de uitdaging, is sowieso dat de voormalige aardappelenschuur wordt omgebouwd tot een complex met vijftien appartementen met gemeenschappelijke ruimten. Het was kicken om voor het eerst op de vloeren van de eerste en tweede verdieping te staan/lopen, de contouren van de appartementen te voorschijn te zien komen, de raampartijen vorm te zien krijgen en een liftschacht die is opgebouwd tot in de nok. Van 'niets iets'maken, het is inderdaad een uitdaging! Voor ons betekent het: 'Jetzt geht es los!'     


de verdieping

Geplaatst op maandag 20 januari 2014


de verdieping

Een woord en zijn betekenissen. Voor mij kreeg het woord ‘verdieping’ er de afgelopen weken twee. De bouw van onze herbergier vordert. Zo kreeg de begane grond van de schuur nog voor de kerstdagen een vloer. De volgende stap was het aanbrengen van de vloerdelen voor de ‘verdiepingen’, zeg maar de 1e en 2e etage. Welnu, het zien van deze bouwstenen bracht een andere verdieping met zich mee, zeg maar de intensivering van ons werk. Er is namelijk weer volop aandacht voor de aanname van personeel en gasten en het aankleden van de herbergier. Het is de maand van ‘SALE’ dus struinden we de woonboulevard van het Rotterdamse Alexandrium en het Zeeuwse Poortvliet af. Met succes! Verder is de agenda getrokken om een datum in februari te prikken voor een informatieavond voor geïnteresseerde medewerkers. In het dorpscafé van Piershil gaan we uitleggen wie we zijn, wat we gaan doen en wat we verwachten van onze medewerkers. Spannend! Daarentegen doen we op het gebied van het werven van gasten een kleine stap terug. Tijdens de training ‘werving en selectie’ maakte de gedreven zorgondernemer Ad Busser van Herbergier Elst ons duidelijk dat je ook te vroeg kan werven. In praktijk waren we hier al tegen aan gelopen omdat de opgelopen (bouw)vertraging voor diverse potentiële gasten meer dan ongelegen kwam en zij uiteindelijk een andere keuze moesten maken. Kortom, we hebben de bakens ietwat verzet. Wat het aanbrengen van een verdieping niet aan verdieping kan geven... 

Tot slot een inspiratiebron en dat is de betrokkenheid en het enthousiasme vanuit de Piershilse gemeenschap. Of het nu gaat om de plaatselijke bakker, supermarkt, webmaster van de dorpssite, de leiding van het nabij gelegen zorgcentrum, de kandidaat medewerkers of om voorbijgangers, steeds is het warme bad van welkom voelbaar.           


een jaar na dato

Geplaatst op woensdag 11 december 2013


een jaar na dato

Kent u het gevoel dat de dagen voorbij vliegen? Die gedachte gierde gisteren door mijn hoofd voorafgaande aan onze presentatie over Herbergier Piershil in het Alzheimer Café in Oud-Beijerland. Op de dag af 365 dagen geleden (10-12-2012) tekenden Digna en ik de intentieovereenkomst met de Drie Notenboomen. Zelden zette ik zo snel mijn handtekening onder een contract. In een sneltreinvaart zouden wij worden klaargestoomd om de Herbergier vanaf november 2013 te kunnen gaan runnen. Het liep ietwat anders want op de dag van vandaag zien we dat de heipalen in de grond zijn geslagen, de vloer is gestort maar dat de echte opbouw van de Herbergier nu pas echt van start gaat. Terugkijkend, als een 1 januari moment, was het een bewogen, interessant en zowel energie-vragend als energie-gevend jaar. Het op eigen benen -niet meer in dienst zijn bij een baas - komen te staan, de tegenslagen in de bouw, de eerste gesprekken met kandidaat gasten en hun familie, de kennismaking met/bij collega-Herbergiers, het volgen van trainingen, het netwerken en op de Hoeksche Waard-kaart zetten van de formule en wat al niet meer. We kenden periodes waarin het bruiste maar ook periodes die aanvoelden als stilstaand water. Het was dan zoeken naar houvast, nieuwe positieve impulsen en meevallers. Eerlijk gezegd, zeker in de zomermaanden heb ik genoten van wat ik noemde 'mijn pré pensioen' omdat het lukte om het zogeheten 'moeten' los te laten en 'pluk de dag' toe te laten. Het was leerzaam, jazeker. 

Overigens kunnen wij terugkijken op een boeiende en positieve avond in het café. Veel belangstelling voor de formule Herbergier, zowel van de kant van familie en (mogelijke) gasten maar ook van (mogelijke) medewerkers. Het smaakte als een krent uit de pap en vooral naar meer maar liever niet nog eens 365 dagen wachten.

Op de foto heeft u een inkijk op de baai van het onbewoonde eiland Jan Mayen, ten noorden van IJsland, waar vulkaangrond slechts een paar keer jaar de afdrukken in zich krijgt van expeditiereizigers op weg naar Spitsbergen. Rust, stilte en o zo mooi!  


elfstedentocht

Geplaatst op zondag 10 november 2013


Heeft u weleens last van een dubbel gevoel? Het overkwam mij bij de laatste update van het bouwplan Herbergier Piershil, onze toekomst en geteisterd door weer en wind, oudheid, verval en rot zijn. De eerste heipalen zijn vorige week de grond in geslagen en de trillingen zijn binnen de marges gebleven. Er is dus een gerede kans dat de resterende 50 palen de doorweekte grond van de schuur gaan doorboren zodat de nieuwe bodem -eigenlijk een tweede kick off- gestort kan worden. 'Welke hobbel kan ons nu nog treffen', zo vroegen wij ons af. Welnu, een vorstperiode. Een periode van langer durende, strenge vorst en wellicht goed voor een elfstedentocht en het dubbele gevoel is daar. In 1997 was ik als toeschouwer naar Franeker getrokken om het volksfeest bij te wonen. Geweldig, imposant en voor herhaling vatbaar maar...liever niet deze winter want als de tocht er komt, betekent dit op zeker dat de bouw in Piershil weer stil komt te liggen. Nieuw oponthoud is niet welkom, daar zijn alle betrokkenen (Vestia, gemeente, aannemer, projectbureau en wij als zorgondernemers) het ondertussen wel over eens. We gaan er voor om 'voor de bouwvak' de deuren geopend te hebben, zeg maar twee weken (= 14 juli) voordat midden & zuid Nederland (onze aannemer is een echte Brabander) de werkzaamheden stil leggen. Liefst gaan we nog wat eerder open maar er is gelukkig nog enige marge in de planning, oftewel we kunnen nog klein lijk in de kast hebben. Kijkend naar de situatie NU is het vooral jammer en teleurstellend voor de gasten en hun betrokkenen die al met ons in gesprek zijn over het wonen in de herbergier. Het langer moeten wachten dan was voorzien, ook al hebben wij in onze uitspraak en uitleg altijd een flinke slag om de arm gehouden, is niet altijd haalbaar en betekent dat familie naar andere huisvesting en zorg moet uitkijken. Maar goed, er is een stip aan de horizon van juli 2014 getekend en wij zullen de berichten van Piet Paulusma, Gerrit Hiemstra, Ed Aldus en al die anderen weervoorspellers de komende maanden op de voet volgen en duimen -jammer voor de schaatsliefhebbers- dat er geen strenge vorst gaat komen.      


365 dagen succesvol

Geplaatst op vrijdag 18 oktober 2013


Woont u geregeld een workshop bij? Een moment om je te laten bijpraten, inspireren, confronteren of op andere gedachten te brengen. Op de jaarlijkse relatiedag - alle 'herbergiers' komen te samen- sloten wij aan bij de '365 dagen succesvol' bijeenkomst van David de Kock, een ervaren spreker, ondernemer en inspirator en zijn compagnon Arjan Vergeer. Samengevat drong hij aan om op je voorhoofd de missie te printen waar je mee bezig bent ('herbergier zijn', in dit geval) en welke sterkhouders je moet gebruiken om er te komen (passie, talent en behoeften). Er in geloven, trouw zijn aan jezelf en jouw missie en er positief in gaan staan. Een leerzaam maar ook herkenbaar proces doorliepen De Kock en Vergeer door middel van een fysieke opdracht (het knuffelen van zoveel mogelijk herbergiers), verbale oefening (het uit- en doorvragen over jouw missie) en het analyseren en ordenen van jouw eigen omgeving (in zogeheten A, B, C of D-spelers). Het werkte aanstekelijk en inspirerend bij 'de herbergiers'. Mooi! In onze achterzak kregen we het werk/leerboek Succes Door Eigen Creatie mee en wat mij niet vaak lukt gebeurde nu wel want het boek las ik één adem (nou, misschien waren het er twee) uit en maakte, ook geheel tegen mijn gewoonte in, het 'huis'werk dat de schrijver opgaf. Het gaf mij nieuwe energie en spirit om onze weg vol hobbels naar de opening van herbergier Piershil te vervolgen. Kortom, op de zondag (13 oktober) dat er meer regen viel dan ons lief was, scheen bij mij de zon. Een reden te meer om enkele dagen later met Digna de bouwplaats (boerderij zonder dak) te bezoeken. Het lukte ons om door al het puin, de modder en kaalheid heen te kijken en leverde ons een prachtig beeld op van onze missie: een sfeervol huis voor mensen met geheugenprobleem waar behoefte aan is, wij de passie voor hebben en onze talenten voor in gaan zetten!        


kom van dat dak af!

Geplaatst op donderdag 26 september 2013


Kent u het nummer 'kom van dat dak af' van Peter Koelewijn nog? Ik moest er aan denken en het lied neuriën tijdens een bezoek aan de bouwplaats van onze Herbergier Piershil. Alle dakpannen van de schuur zijn verwijderd en liggen opgestapeld te wachten tot het moment daar is dat de wederopbouw een aanvang neemt. Zou het een 'moment suprême' willen noemen omdat het heien dan op zeker achter ons ligt. In oktober gaan de palen de grond in en het zal het er om spannen of de bijbehorende trillingen binnen de marges blijven. Langzamerhand beseffen wij, Digna en ik, dat het gehele traject Piershil wel heel bijzonder en afwijkend is in vergelijk met andere Herbergiers. Vertraging, het kan. Tegenslag, het kan. Lijken uit de kast, het kan maar...het is vreemd en vraagtekens oproepend dat de genoemde 'ophopingen' niet eerder zijn vastgesteld en opgemerkt in de zes jaar dat Piershil op de rol staat. Het gesternte is ons zeker niet gunstig gezind en het zwaard van Damocles blijft maar boven ons hangen. Maar...het dak is er af gegaan ('ik waarschuw niet meer, nee, nee, nee') en dan niet omdat wij uit onze plaat zijn gegaan of dat er een knallend feest aan de gang was. Wellicht dat we in oktober net als in zuid-Duitsland een oktober-fest kunnen vieren als de voorspoed ons deel wordt. 

Als ondernemer in de wacht is er wel gelegenheid de horizon te verbreden. Zo brachten we een leerzaam bezoek aan Herbergier Tiel en sparden we met collegae herbergiers in de dop Bianca en Martha (Herbergier Beneden Leeuwen) over de weg die leidt naar de opening. Vorige week namen we enkele dagen waar in herbergier Zoetermeer en verrijkten ons met ideeën, kansen en waarschuwingen. Overigens, zeer knap werk van de ondernemers Wilma en Martien die de vijf maanden open zijnde Herbergier nu al tot een herkenbare, vertrouwd en veilig voelende woonplek hebben weten neer te zetten. Op gebied van medewerkers (kennis, vaardigheden en beroepshouding) profiteer ik momenteel enorm van het lesgeven op een scholingsinstituut (SINL) voor volwassenen in de zorg. Door zelf in de leerboeken te duiken haal ik vergeten/nieuwe kennis boven water en leer van de ervaringen die de cursisten inbrengen. Kortom, ik word niet minder van de vrijgekomen, nog niet ingeplande tijd.        


'n glaasje madeira my dear

Geplaatst op donderdag 29 augustus 2013


Herinnert u zich het grappige lied nog? Ted de Braak, de snor, bracht het in de jaren zestig op de markt. De titel kwam in augustus bovendrijven nadat toen we waren geland op het vliegveld van Funchal, gelegen op het bloemeneiland Madeira. We realiseerden ons dat het mogelijk de laatste wat langere vakantie zou zijn voor de komende jaren. Een reden te meer om de zon, zee en geur van de bloemenpracht volop te inhaleren. Het was ook het moment om onder het genot van glaasje Madeira (in ons geval rosé) stil te staan bij heden, verleden en toekomst. Het in de formule Herbergier stappen ligt al een jaar achter ons. Het snelle traject waarin we zaten (november '13 open) werd aangevallen door tegenslagen en daarmee gepaard gaande vertraging. Alles kwam stil te liggen. Het resulteerde in voor mij wel heel bijzondere zomer met veel terras & restaurant bezoek met als gevolg buikvorming, eindigend in een heuse 'Sonja' - aanpak. Tijd om aan de slag te gaan. Deze en komende week hakken er flink in wat betreft veranderingen. Mijn arbeidscontract met de vorige werkgever loopt af, ben gestart als vakdocent volwassenen-onderwijs, heb voor het laatst de voordeur van het verkochte huis in Zuidland achter mij dicht getrokken en als klap op de vuurpijl zag ik dat de werkzaamheden aan de Herbergier op volle kracht zijn hervat. De boerderij staat in de stijgers, het stutten en steunen van de balkenconstructies is uitgevoerd en het heien kan gaan beginnen. Aannemer Arno puzzelt vol enthousiasme om effectief en efficiënt verder te gaan en heeft goede hoop hier wat tijd mee te terug te winnen. Want...we liggen ondertussen bijna een half jaar achter op schema (maart/april). Dat is best frustrerend, zeker als je weet dat het plan voor onze instap al vier jaar op tafel lag, veel vertraging en oponthoud kende. Het leek voldoende uitgekauwd te zijn maar dan komen er bij de werkelijke opstart zo maar nieuwe 'lijken uit de kast'. De inkijk van vandaag stemt echter hoopvol. Daarom trek ik straks in een sfeer van positiviteit een koud staande fles Matheus rosé open en zeg proost!  


confrontatie

Geplaatst op zondag 21 juli 2013


Wanneer werd u voor het laatst geconfronteerd met de praktijk van alledag? Het 'overkwam'mij tijdens onze week in Herbergier Bartlehiem, in het kader van vakantiewaarneming. In de voormalige, fenomenaal opgeknapte stoomzuivelfabriek draait de formule drie jaar. Wat direct opviel was de zorgzwaarte: pittig, zeg maar hoog. Een opvallend verschil met de Herbergiers die wij tot nu toe zagen en bezochten. Tilliften, rollators, toiletverhogingen en rolstoelen helpen de medewerkers in hun omgang met de forse immobiliteit. Zelf was ik in de jaren tachtig en negentig perioden werkzaam in de ouderenzorg. De tijd en vooral de techniek heeft niet stilgestaan dus is de tijd rijp om de nieuwe mogelijkheden te leren kennen. Maar dat geldt ook voor de directe zorg. De enige man onder de medewerkers, Johannes, duwde me over de drempel om die zorg op te pakken en uit te voeren: het uit bed halen, wassen en aankleden en maaltijdverzorging. Dit was confronterend want ik besefte dat dit zorgen in mijn werkzaamheden lang had ontbroken. Een mate van onzekerheid maakte zich meester van mij maar de adrenaline om dit alles weer te omarmen was al snel in het lijf voelbaar. De tweede dag was de drive aanwezig en liep het verzorgen naar wens, het vergeten van de kin-haren daargelaten... De komende maanden stond het opfrissen en bijscholen van handelingen sowieso op de agenda. Deze week bevestigde de noodzaak nog maar eens. Ook de eigen grens om 'alles' binnen de kortste keren te willen beheersen en weten was weer eens zichtbaar. Het realisme dat vooral de praktijk lerend is, overwon het in de loop van de week. Een dik, vet compliment aan het team dat rust uitstraalde, tijd en ruimte nam voor de benodigde zorg, fris oogde en zicht- en hoorbaar plezier had in het werken in de Herbergier. Mooi!          


ook dat nog!

Geplaatst op zaterdag 29 juni 2013


Kent u het populaire KRO-programma nog uit de jaren negentig? Consumenten zagen hun onvrede over instanties, bedrijven en personen uitgewerkt en nagespeeld worden door een panel met bekende Nederlanders zoals Aad van den Heuvel, Frits Spits, Hans Bohm en Sylvia Millecam. De krachtige zin 'ook dat nog'spookte de afgelopen maand geregeld door mijn hoofd. De reden was het opnieuw stilleggen van de werkzaamheden op het bouwterrein. De kapconstructie van de schuur is in dusdanig slechte conditie dat doorwerken niet verantwoord was. Er moet versteviging en soms zelfs vervanging plaatsvinden van de dragende balken. Dit hoogstandje in de nok gaat nog voor de bouwvak plaatsvinden zodat daarna het heien kan aanvangen. Aannemer Arno Bouman legde een en ander rustig, relativerend en met aandacht aan ons uit. Hij is in staat om het voor mij (als leek) onmogelijke toch mogelijk te maken. Dat geeft vertrouwen! Er is absoluut geen sprake van onvrede zoals bij 'ook dat nog'maar meer teleurstelling en verbazing over hoe een zo mooi project gedwarsboomd kan worden. Desondanks betekent dit de tweede -na de hei-perikelen- vertraging op weg naar Herbergier Piershil. De geplande opening in 2013 is doorgeschoven naar 2014. Omdat ik in september al afscheid neem van mijn werkgever ontstaat er een lange periode van vrij zijn. Te lang naar mijn zin en daarom ga ik twee dagdelen per week aan de slag als vakdocent in het volwassen-onderwijs in de zorg. Het kan eigenlijk niet maar het mes snijdt aan meerdere kanten: breng structuur aan in de week, doe er ervaring en kennis op en heb een inkomen. Ook dat nog!


it'a long way to tipperary

Geplaatst op woensdag 29 mei 2013


Kent u het nummer? Iers. Een soldatenmars uit de tweede wereldoorlog waarbij de frontmannen hunkeren naar het thuisfront. In de jaren negentig liep ik tegen het lied aan tijdens een wandelvakantie in Ierland, het groene eiland waar je op één dag tegen de vier seizoenen aan kan lopen: zon, regen, wind en hagel of zelfs sneeuw. Al denkende aan de weg die Digna en ik gaan richting de opening van Herbergier Piershil kwam het lied bij me op en begon het ietwat vals te zingen. We zijn nu een half jaar onderweg naar onze nieuwe thuisbasis, en ja, het is een lange weg... Onderweg komen we alle genoemde weertypes letterlijk en figuurlijk tegen. Van meevaller tot tegenvaller, van snelheid tot oponthoud en van pieken naar dalen maar we wandelen door en rekenen er nog steeds op dat er nog een half jaar nodig is om de deuren te openen. Momenteel lopen we van regen naar zonneschijn. Na de vertraging in de bouw hebben we de eerste zonnestralen weer zien opduiken: het afgraven van de grond, het leeghalen van de woning en schuur en het gereed maken voor de hei-werkzaamheden. Het mooie weer nodigde uit om -na vorige week een mailing naar alle casemanagers dementie de deur uit gedaan te hebben- een rit van dik honderd kilometer over het eiland te maken met als doel alle huisartsen(posten) langs te gaan om ons even voor te stellen en onze brochure te overhandigen.

Over zwaar weer gesproken... Dagelijks luister ik naar nieuwszender NOS radio 1 en lees de kranten. De nationale en internationale onderwerpen die aan bod komen, stemt de luisteraar en lezer niet altijd zonnig. Mijn oren spitsen zich met name als ‘de zorg’ aan bod komt: de vergrijzing, de dwangmiddelen, de bezuinigingen, de afroming van het pgb, het beroep doen op mantelzorgers, de eigen bijdrage en het verlies aan banen. Het klinkt als ‘zwaar bewolkt met een grote kans op regen’, zeker als ik kijk naar de reguliere zorg want deze staat op zeker onder druk, zal zich moeten omvormen en zal de overtollige overhead weg moeten zien te schrapen. De formule Herbergier kan door het open deur-beleid, het meer handen in huis bieden en de geringe overhead het verschil maken. Kortom, laten we het van de zonnige kant bekijken. Maar kijkend naar zowel het kleine (wij als startende zorgondernemers op weg naar...) als het grote (landelijke ontwikkelingen) besef ik dat het ‘it’s al long way to Piershil’ maar net als in de Ierse soldatenmars weet ik dat ‘my heart’s right there’.


mei

Geplaatst op dinsdag 7 mei 2013


In de maand mei is het ei dan toch gelegd. Na een windstilte van twee maanden zijn in de weken van - de laatste - Koninginnedag, 4 mei en Bevrijdingsdag de werkzaamheden rond Herbergier Piershil hervat. Een bedrijf uit Enschede haalde de geringe mate (daarom waren er geen witte pakken nodig...) aan asbest uit het pand, gevolgd door werkers uit Lekkerkerk die de vervallen schuur in de tuin en de brug naar de prachtige Heemtuin sloopten en afvoerden.  Volgende week gaan zij de grond 60 centimeter afgraven. Spannend want dit proces krijgt zogeheten 'archeologische begeleiding', oftewel kenners gaan kijken of er in de aarde restanten uit het verre verleden boven komen drijven. Zo ja, dan is er nieuwe vertraging op komst. Zo nee, dan verschijnt de heimachine op het terrein. In de directe omgeving zijn meters aangebracht om te bezien of de waardes aan trillingen binnen de grenzen blijven. Zo nee, dan zal het schroefboren de redding zijn. Kortom, de komende weken staan bol van spanning en onzekerheid over de voortgang. Uit verhalen van collega Herbergiers was vaak op te tekenen dat het een weg van 'ups and downs'is die de zorgondernemers gaan. Wij zaten lang in de 'up' maar kregen in de maanden maart en april met de eerste 'down' te maken. Wat dreigde en uiteindelijk ook gebeurde was dat 'ons' traject ook stil kwam te staan want de veel gestelde vraag bij aanmeldingen 'wanneer gaan jullie open?'was niet te beantwoorden. Maar... de nog prille maand mei geeft ons door de de zichtbare bedrijvigheid in Piershil hernieuwde energie, het wolkendek breekt open en het maakt de weg vrij voor gesprekken met kandidaat gasten en werkers.  


boekenwurm

Geplaatst op vrijdag 19 april 2013


Wanneer las u in één week drie boeken? Als erkend 'niet lezer' (lees vooral de krant, het tijdschrift en artikelen) las ik in één adem de boeken 'Dag Mama' (Femmie van Santen), 'Stemmen van de ziel' (Hans Siepel) en 'De wondere wereld van dementie'(Anneke van der Plaats) uit. Ongekend, ook ingegeven door het aanhoudende slechte weer dat uitnodigde tot lezen naast de kachel en de tijd en rust die er na de full-time baan is opgetreden. Meeste indruk maakte geriater Van der Plaats. In nog geen 80 bladzijden geeft zij een inzicht over de 'omgevingszorg' die nodig is voor de dementerende. Helder, onthullend en begrijpelijk. Een boek dat alle toekomstige medewerkers van 'onze' Herbergier tot de verbeelding zou moeten spreken en als rode draad in hun werken opnemen. Van Santen vertelt op gevoelige wijze over hoe zij steeds opnieuw en steeds een beetje meer afscheid neemt van haar moeder zoals zij vroeger was. Confronterend en met de spiegel uitnodigend gericht op de hulpverlening die zich altijd moet blijven afvragen of zij de zorg/begeleiding/behandeling biedt die er nodig is. Tot slot het boek van Siepel. Wat mij betreft een controversieel boek. Enerzijds kan ik meegaan in de stelling dat je moet blijven kijken en luisteren naar het verhaal van de dementerende en daarin moet meebewegen in plaats van te ontkennen en ontwijken. Anderzijds kan ik niet anders concluderen dat het Siepel's verhaal is van zijn moeder waarbij hij de puzzelstukjes bijeen heeft gelegd, heeft uitgelegd en geanalyseerd. Daarbij kon ik dat alles niet altijd volgen, onderschrijven en begrijpen. Samengevat waren het voor deze plotse 'boekenwurm' lezenswaardige, interessante en verrijkende boeken.   


pas op de plaats

Geplaatst op zondag 7 april 2013


Wanneer maakte u voor het laatst een pas-op-de-plaats? Het gebeurde mij de afgelopen week, zowel op zakelijk als persoonlijk vlak. Het kon even niet anders. De bouw van Herbergier Piershil lag namelijk stil omdat er een antwoord moet komen op de vraag: heien of schroefboren? Wat is er aan de hand? De naastgelegen kerktoren van de hervormde Dorpskerk heeft al een scheve aanblik en 'grotere' werkzaamheden in de buurt zouden dit proces van verschuiven en verzakken kunnen versterken. We hebben in feite te maken met een 'toren van Pisa'variant.  Grondonderzoek, overleg tussen de betrokkenen en besluitvaardigheid is nodig om de bouw voort te kunnen zetten. Een niet verwachte ontwikkeling die de eerste vertraging op weg naar de opening van onze Herbergier betekent! Op het persoonlijke vlak gebeurde er een en ander dat letterlijk en figuurlijk niet in de koude kleren ging zitten. Stoppen met werken bij de baas, 'eigen huis'perikelen rond verhuur en verkoop, financieringsvraagstukken, eerste verkenningen met gasten en hun familie, verzamelen en ordenen van alle Herbergier-activiteiten en het actief zijn met het bekendmaken en bekend houden van onze formule in de regio. De Vespa-scooter en de benenwagen brachten me ver maar deden me ook verkleumen. De kou nam dusdanig 'bezit'van mij dat het een heuse blijf-maar-op-bed-liggen-dag opleverde. Deze pas op de plaats was nodig. Ik schrijf dit op het prachtige voorjaarsmoment, na de ongekend gure maartmaand en koude aprilopening, dat de zon zijn opwachting maakt, de temperatuur de dubbele cijfers passeert, de vogels vrolijk fluiten en het groen zichtbaar groeit. Kortom, de energie ligt weer voor het oprapen!         



schoolbanken

Geplaatst op zondag 24 maart 2013


Wanneer zat u voor het laatst in de schoolbanken? Gisteren nam ik er plaats in een monumentaal schoolgebouw in Amersfoort. Het programma van de studiedag 'terug naar de schoolbanken' had me geprikkeld en een inschrijving volgde. Om 6.30 uur van huis met de bus, metro, trein en pendelbus. Ruim 250 aanwezigen in de aula, het leek een beetje op de landelijke MargrietLibelle-dag... want als wij mannen er met 10 waren, was het een uitbundig aantal. Heeft/Is de zorg zo richting de vrouw georganiseerd? Vier lessen van vijf kwartier op deze schooldag. Het bezoek aan de les 'kijken door de ogen van een dementerende'was leerzaam en confronterend. Een echte eye-opener. Het 'zorgen voor'en 'het willen oplossen'wint het voortdurend van het 'luisteren naar, meebewegen met en inleven' in de wereld van de dementerende. Liet docent Jan van der Hammen de inkijk met veel humor gepaard gaan, in de middagles (ja, ik heb de les in herhaling gevolgd, zo onthullend was het) ging de 'dementerende 'docente Jos Cuijten het gesprek aan met de klasgenoten die niet zelden 'met een mond vol tanden'bleven omdat 'we'zo snel gaan zorgen en invullen voor de gast. Leerzaam. De overweging is er om -wellicht in samenwerking met andere zorgondernemers Herbergier- een gastdocent te laten komen om onze medewerkers deze inspirerende en confronterende les aan te bieden. Want we zijn zo snel geneigd om... De les 'een oogje in het zeil houden'ging over de gps-mogelijkheden (bijvoorbeeld de zorgriem) om de weggelopen gast te volgen. Goed om te zien hoe de techniek ons steeds meer kan bedienen maar het blijft voor mij een 'red'middel met een vraagteken. De dag eindigde met een uitleg over de combinatie dementie en depressie, oftewel zorg dat je in het gesprek met een gast blijft doorvragen, blijft luisteren en blijft kijken hoe iemand zich presenteert. Moe maar voldaan de reis huiswaarts aangevangen.      


afscheid

Geplaatst op donderdag 14 maart 2013


Wanneer nam u voor het laatst afscheid van de werkgever? Donderdag 7 maart maakte ik mijn laatste rit naar Delta Psychiatrisch Centrum, locatie Zuidplein. Het was mijn tweede periode, dit maal ruim drie jaar, op zuid. Begin van dit millennium was ik al zes jaar werkzaam geweest op de deeltijd- en poliklinische behandeling. Mooie, leerzame en warme jaren achter de rug met zowel de collegae als de honderden cliënten die ik leerde kennen. Het afscheid ontroerde en raakte mij. En dan... is het stil, anders en onwennig. Niet langer de bus van 6.30 uur, de regelmaat van maan-, dins-, donder- en vrijdag werken, niet langer de binnen lopende collegae en niet langer de drukte van 'zuid'. Een ommezwaai. In de afgelopen week het vizier gericht op de keuken en vloeren van de Herbergier, dit is tot een kleurrijke, sfeervolle afronding gekomen. Het is nu tijd om -reeds aangemelde- gasten en hun familie te benaderen om een eerste verkenning te doen of de interesse er nog is en mogelijk tot eerste afspraken te komen. Spannend. Wat betreft het formeren van team zijn we blij verrast door het grote aantal sollicitanten en vrijwilligers dat zich tot nu toe heeft gemeld. Mensen met een interessante CV, jong & oud(er), en gelukkig ook enkele mannen want wat is een team zonder mannen? Ook het netwerken is in volle gang door de regionale Alzheimer-café's te bezoeken, zijn uitgenodigd voor een radio-uitzending bij Hoeksche Waard Radio/TV, kennis te maken met de wethouder en WMO-ambtenaar van de gemeente Korendijk, een werkbezoek te brengen bij het zorgbedrijf dat sinds enkele maanden actief is op de Hoeksche Waard en komend weekend een kijkje te nemen op de Open Dagen Zorg in Puttershoek en Spijkenisse.  


stage

Geplaatst op zondag 3 maart 2013


Wanneer klopte u voor het laatst aan de deur van een Herbergier? Wij vonden afgelopen week een plek in Herbergier Oostvoorne. Zorgondernemers Peter en Margriet Brands reisden af naar de Ardennen en boden ons de gelegenheid om te snuffelen, kijken en luisteren in hun herberg. Zeg maar, stage lopen. Een gastvrij onthaal wachtte ons, zowel van de kant van de gasten als werkers. De gasten omarmden ons met hun humor en openheid maar raakten ons ook met het verdriet over de problemen met en het verlies van het geheugen. Kortom, de gesprekken over 'Alzheimer'. De werkers toonden enthousiasme, betrokkenheid en tevredenheid over de formule Herbergier en zijn op weg naar teamwork 'nieuwe stijl' met meer aandacht en tijd voor de gast. Speerpunten in het werk zijn de maaltijden (ruim de tijd nemen voor het ontbijt, de lunch en warme maaltijd), het opstaan en naar bed gaan (persoonlijke aandacht, een helpende en steunende hand) en de activiteiten die gepaard gaan met humor, beweging en veel, heel veel muziek. En... niet in de laatste plaats het hebben van huisdieren. We hadden onze hond Esra meegenomen en naast dat hij het goed kon vinden met de al inwonende katten werd hij vooral 'allemans'-vriend. Alle genoemde elementen brengen sfeer, rust en stabiliteit in de herbergier. Mooi om dit te ervaren. Na een week die rijk was aan indrukken namen we in onze bagage de begrippen 'indrukwekkend, open, leerzaam, verrijkend, vernieuwend, opzienbarend en vertrouwenwekkend' mee en keerden moe maar voldaan terug naar Oud-Beijerland. Met dank aan Herbergier Oostvoorne!  


glazen bol

Geplaatst op woensdag 13 februari 2013


Wanneer keek u voor het laatst in de glazen bol? Zondagmorgen gebeurde het mij, gezeten achter een senseo, de zaterdagkrant voor mij en de blik even op oneindig...waarna de vraag zich opwierp 'hoe zit ik er over een jaar bij?' De onderwerpen en de bijpassende gedachten stapelden zich op, resulterend in kleurrijke prognoses en zo nu en dan grauwe, soms tegen het zwart-wit aanleunende scenario's. Want dat er naast de rose wolk ook buien overtrekken mag u duidelijk zijn. Sla de krant er maar bij open!   

Voorop staat dat de we zeven dagen per week aanwezig zijn, aan het werk zijn en dat we 'naast' ons werk wonen. De vrije woensdag, zaterdag en zondag is verleden tijd. Het gaat meer om vrije uren, verdeeld over de week maar er zal ruimte zijn om op zaterdagmiddag de amateurvoetbalwedstrijden in de regio te verslaan en op zondagmiddag Vak C van De Kuip te betreden om de thuiswedstrijd van Feyenoord te bezoeken. Deze hobbies geven energie waardoor ik fit en met inspiratie het werken in De Herbergier vorm kan geven. Het grote huishouden staat centraal. Niet langer rekenen voor, en met twee personen maar voor een aantal in de dubbele cijfers en geldbedragen krijgen een nul of meerdere nullen erbij. Maar ook het onderhoud, de huishoudelijke verzorging, het koken, de inrichting van de binnen- en buitenruimte is in 2014 'denken in het groot'. Uitdagend, en daarbij staat de gast altijd in het middelpunt van de aandacht en zorg. 

Vooralsnog is de praktijk van vandaag dat wij in de slag zijn met de bank, de verzekeraar, de accountant, de 'keuken'boer en de 'vloeren'boer. Daarnaast zijn we nog full-time aan het werk bij de werkgever waardoor de vrije momenten en dagen in beslag genomen worden door regelzaken en afspraken. Het is een passen en meten. Maar... kijkend in de glazen bol - het vooruitzicht voor Digna en mij- is de komst en de realisatie van de formule Herbergier het allemaal meer dan waard.


het netwerken

Geplaatst op donderdag 24 januari 2013


Vrijdag 11 januari kon de mail de deur uit, er was overeenstemming bereikt met mijn werkgever Delta Psychiatrisch Centrum waardoor ik bevrijd was van het juk om ‘mijn vertrek’ geheim te houden. De handen zijn vrij om er vanaf half maart vol gas tegen aan te gaan. Mijn collegae reageerden warm en begripvol over de gemaakte keuze. De formule Herbergier was velen onbekend maar surfend langs de site Herbergier.nl nam het enthousiasme toe. Er was ook ongeloof want hoe kun je dit verwezenlijken en betaalbaar houden? Levend op onze roze wolk verhalen wij over onze bezoeken bij collegae herbergiers. 
Het is nu tijd om hobbels in het proces te slechten zoals de bank, financiering en accountant. Als deze pijlers staan, kan de (op)bouw starten. De website is aangekleed, alleen een foto van ‘ons’ ontbreekt nog. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar de publiciteit, zowel in Piershil als geheel ‘Hoeksche Waard’. Mooi om te zien dat twee rasechte Piershillenaren (bakker De Buck en Henk van den Heuvel) de komst van de Herbergier hebben gepromoot. De één bij zijn klanten in de bakkerij, de ander op de plaatselijke, drukbezochte website. Letterlijk schreef Henk blij te zijn dat de ‘rotte kies’ in de Voorstraat eindelijk behandeld gaat worden en heette ons van harte welkom. Het contact leggen met de AD-regionaal redactie leverde een stevig, kleurrijk artikel op. Op de voorgrond blijft staan dat het gaan naar congressen, studiedagen en alle andere dure dagen niet aan mij besteed zijn omdat deze vorm van gehaast netwerken slechts het uitwisselen van ‘naamkaartjes’ betekent maar zelden tot nooit tot constructief samenwerken leidt. Nee, ik ga voor directe contacten in de nabijheid, vaak zijn oorsprong vindend in de hobby's die ik heb: Het volgen van en schrijven over het amateurvoetbal in de regio, het volgen van de plaatselijke en regionale politiek en genieten van de natuur. Het leverde contacten op waar ik nu mijn voordeel mee kan doen. We gaan nu vooral voor naamsbekendheid bij instanties, instellingen, families en onderdeel te worden van de sociale kaart. Bovenal moet duidelijk zijn dat wij een unieke formule in handen hebben voor mensen met geheugenproblemen.   



de aftrap

Geplaatst op maandag 14 januari 2013


Stond u ooit bij de middenstip om af te trappen voor een volgende stap in de carrière? Voor Digna en mij was het op dinsdag 15 januari zover. Na ruim 35 jaar voor bazen gewerkt te hebben, brak de dag aan om voor onszelf te beginnen. Het was een dag om in te lijsten. Sneeuwval resulterend in een hoogte van tien centimeter, kou en gladdigheid omlijsten Piershil als wij kennis maken met aannemer Bouman en projectleider Jacco Kroesbergen. Tijd voor de kick off, zeg maar de aftrap van de bouwwerkzaamheden rond de Voorstraat 20. Een rondgang door het rijksmonument dat vooralsnog niet de indruk gaf van ‘iets bijzonders’. Het is nog moeilijk een beeld te vormen, behoudens aan de hand van de tekeningen, hoe het gaat worden. Sowieso opent een nieuwe wereld zich voor mij. Niet langer kon ik het buiten de deur houden: Het mobieltje! Een smartphone aangeschaft met als voorlopig ‘hot’ hoogtepunt het woordspelletje Word Feud. Daarbij neem ik het geregeld ‘geen bereik’hebben nog voor lief. En dan is er marktplaats, een omgeving waar ik me nimmer begaf. Op zoek naar schaapsleren stoelen en een apparaat om labels op kleding aan te kunnen brengen. Ook google is in beeld om bijvoorbeeld naar vaatwassers te kijken. Niet langer zal ik met de hand afwassen en op hetzelfde moment de dag van vandaag doornemen. Echt effectief kan ik het mobielen, zappen en surfen op internet nog niet noemen. Er gaat nogal wat tijd in zitten. Om de verslaving tegen te gaan, probeer ik mijn oren zoveel mogelijk te laten hangen naar de ervaren en doorgewinterde (oud)collegae van Delta en Herbergiers. Zij kennen de valkuilen en ins- en outs van systemen en apparatuur, wij gaan zoveel mogelijk profiteren van hun kennis. De eerste richtingaanwijzer leidde naar keukens in Oud-Beijerland, een zaak die al goede zaken deed bij Herbergier Oostvoorne.    


ik vertrek

Geplaatst op zaterdag 15 december 2012


Kunt u zich ook zo verbazen over het TROS-programma ‘Ik vertrek’? Beginnende ondernemers die het avontuur zoeken in het buitenland en vaak terecht komen in een omgeving van bouwval, bureaucratie en waar de taal een handicap kan zijn. Ik moest er geregeld aan denken in de maanden dat Digna en ik in de slag waren met De Drie Notenboomen over Herbergier Piershil, een rijksmonument dat in de deplorabele conditie verkeert en toe is aan een revival. Weliswaar niet in het buitenland, het dorp is gelegen in de vruchtbare polders van de Hoeksche Waard onder de rook van Rotterdam, maar het ging ook hier om het afscheid nemen van een baas en het verwezenlijken van een droom. De ‘binnenlandse’ bergen die ik zag doken in de nacht op, badend in het zweet wakker wordend en direct verzeild in gedachten en vragen over ‘hoe moet ik deze berg overkomen of hoe kan ik deze berg omzeilen?’ Als ik was bekomen van het ‘als een berg opzien tegen’ droomde ik al snel weer verder over de Herbergier en gleed op een roze wolk langs de Blue Sky. Want gedurende de maanden konden we het schilderij van de Herbergier steeds mooier en scherper inkleuren. Is er bij ‘ik vertrek’ geregeld sprake van onvoorbereid zijn, in ons verhaal zijn zorgvuldigheid, realisme en een gedegen afweging maken stevige pijlers. De gesprekken in Gouda waren intensief, open en vertrouwenwekkend. Daarnaast was de site Herbergier.nl helpend, de daarop te lezen info en verhalen van betrokkenen gaven een goed inzicht over wat er komt kijken bij het zorgondernemer zijn. Begin december kregen wij groen licht vanuit De Drie Notenboomen en konden vervolgens in één pennestreek zowel de intentie- als de franchiseovereenkomst tekenen. We waren vanaf dat moment zorgondernemers en in de wetenschap dat een stroomversnelling ons deel is omdat de aftrap van de her/verbouw in januari is en de oplevering in het vierde kwartaal 2013. Maar...we gaan er voor!