‘Mensen serieus nemen. Daar draait het allemaal om, voor mij. Waarom zouden oudere mensen met een geheugenstoornis niet zoveel mogelijk hun eigen leven mogen leiden? Wie heeft dat ooit bedacht?’ Adriaan Koenen leidt samen met zijn vrouw Gherina van de Vuurst de vestiging in Arnhem. De twinkeling in zijn ogen is er weer. En die was een tijdje weg. ‘Ik ben in 1972 in de zorg begonnen. Opgeklommen naar managementfuncties. Een paar jaar geleden had ik er ineens genoeg van. Ik zag dat zorg vaak draait om de zorg zelf, en dat de mensen daarbij buiten beeld raken. We speelden al met de gedachte om naar Curacao te vertrekken. Vlak daarvoor lazen we een advertentie. Een heel nieuw zorginitiatief, daar ging het over. Onder de noemer “De zorg wordt weer leuk”. Om een lang verhaal kort te maken: we bleven in Nederland en we openden in 2007 de eerste Herbergier.
Het heeft jaren geduurd voor ik al die reflexen uit mijn eerdere zorg-functies had afgeleerd. De gedachte dat wij mensen behandelen, die heb ik helemaal laten varen. Wonen! Leven! Dat is wat de bewoners hier doen. Ze zijn welkom in de grote gemeenschappelijke woonkamer, ze mogen op hun kamers tot rust komen. Zoals mensen thuis woonden, zo mogen ze hier ook wonen. Onze medewerkers verliezen geen energie met rapportages en overleggen. Je komt binnen en je begint. Ik wandelde eens langs een café, hier in de buurt. Daar zag ik één van onze medewerkers met een bewoner zitten. Allebei aan een biertje. Geweldig, niet?’